Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Τα ψεύτικα πουλιά, οι φίλοι μου..

Θυμάμαι αμυδρά πλέον εκείνα τα γερασμένα , κιτρινισμένα χαρτιά, που με τα παιδικά μου χέρια δίπλωνα από τη μια τους πλευρά με μεράκι, έσφιγγα από την άλλη με πάθος, και στο τέλος ως εκ θαύματος τα έβλεπα να παίρνουν τη μορφή πουλιών, χάρτινων , άψυχων, ψεύτικων πουλιών.

Η Τασσώ Γαΐλα γράφει για το βιβλίο "Θάλασσα κι Ουρανός" της Στέλλας Πετρίδου

Kallithea Press
Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018
Αναρτηθείσα εδώ

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Μαργαρίτα..

Μια μαργαρίτα η ζωή μου στα δυο χέρια σου.
Κάθε της πέταλο σου κεντάει και μια ιστορία,
μα είναι μικρή η τρικυμία του θορύβου της
όταν το σώμα της στο πάτωμα βουλιάζει.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού


Με το ποίημα μου «Ψυχή μου», που απέσπασε  τον Β΄ Έπαινο τον Οκτώβρη του 2017 στον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού συμμετέχω κι εγώ στην ποιητική συλλογή - τόμο με τίτλο «Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός».

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Ω, ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΡΦΗ!

Ω, γλυκιά μορφή, τoυ πόθου μου εικόνα,
που το μυαλό δε λογαριάζεις, γνέφεις στην καρδιά
και στ’ άδεια βράδια μου μοιράζεις συντροφιά,
ολάκερη εκπέμπεις φλόγα.

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Ο Γιώργος Φωτ. Παπαδόπουλος γράφει για το βιβλίο "Ο καιρός" της Στέλλας Πετρίδου

       Εφημερίδα "Χιώτικη Διαφάνεια"
       Πέμπτη, 28-12-2017
       Αρ. φύλλου: 892

        Αποτελεί κανόνα στη ζωή και δεν θα πάψω να το λέω ότι, η ποίηση εκφράζει- την ενδόμυχη προαίρεση του ανθρώπου, εξωτερικεύει τον <<έσω>> κόσμο του και εκπέμπει την- πνευματική αναζήτηση με την οποία η οντότητά του ΄΄κατατρύχεται΄΄.

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Η ευχή..

Μια νέα αρχή είναι πάντα ελπιδοφόρα.
Μια νέα ευχή ξεκινάει το ταξίδι της.
Σ’ ένα καθάριο ουρανό τα σύννεφα δεν έχουν χώρο.
Ο ουρανός είναι το μέσα μας.
Το ταξίδι είναι το βήμα μας.
Κι ο προορισμός η πιο γεμάτη μέρα.
Μέρα χαράς, μέρα γιορτής, μέρα αγάπης.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Οι γιορτινές μέρες της μοναξιάς..

Αυτές οι γιορτινές ημέρες, είναι θαυμάσιες, μα παράξενες ημέρες.
Κρύβουν μια μελαγχολική χαρά  στην ψυχρή αγκαλιά τους, κάνοντας την μοναξιά μεγαλύτερη που αγγίζει τις γραμμές του απείρου, του αφόρητου.